3. Geen reden om te klagen?!?!

Ik ben een vrouw 45 jaar, lang blond haar, maat 38/40, heeft een dochter een vriend, leuke baan! Zo zien mensen mij, zelfs mensen die weten dat ik 3 jaar geleden kaal en ziek was van de chemo en met 1 borst rond liep. Meid je ziet er goed uit je hebt een leuk leven wees blij dat je nog leeft, je hebt toch niets te klagen?!

Ik geloof dat ik alle reden hebt om te klagen maar dat doe ik niet want ik ben blij dat ik nog leef! Maar we leven geloof ik in de omgekeerde wereld want eigenlijk heb ik alle reden om wel eens te klagen.

Nog iedere dag en vaak nog wel ieder uur, realiseer ik me of ik wil of niet wat die K*T kanker met me gedaan heeft. Het heeft me zo ontzettend veel afgepakt. De afgelopen 3 jaar in vogelvlucht, amputatie, chemo, eierstok en eileiders verwijderen, anti-hormoon therapie, operatie plaatsing expander daarna operatie definitieve prothese, preventief amputatie andere borst met reconstructie, pillen slikken tegen zenuwpijn. Abrupt in de overgang gekomen met alle klachten van dien, opvliegers, stijf, stram gewrichtsklachten, slapeloosheid, bijwerkingen medicijnen! Nu heb ik het alleen nog over het lichamelijke, geestelijk is het misschien nog wel zwaarder, terwijl ik het lichamelijke al behoorlijk heftig vind.

Wat een rozegeur en maneschijn heeft deze ellende mij gebracht….. NOT dus!!!!

Waar halen mensen het vandaan dat borstkanker wel meevalt, dat het goed te behandelen is en als je het traject hebt doorlopen, je toch klaar bent!?? Dat deze ellende ook vast wel wat goeds heeft voortgebracht.

Nou, in mijn ogen is hier helemaal niets goed uit voort gekomen, in ieder geval niet iets wat het waard is geweest om deze ellende te moeten doorstaan en nog steeds moet doorstaan. Je realiseren dat je zo kwetsbaar bent in het leven en dat je geen flikker te vertellen hebt, dat je de vanzelfsprekendheid van het leven kwijt bent,dat is het grootste gemis. De vanzelfsprekendheid om te praten over een toekomst. De angst die altijd weer op de kop steekt.

Dat mijn kind ook een stuk onbezorgdheid is kwijtgeraakt, dat mijn relatie hoe dan ook anders  is geworden. Dat ik geen carrière meer kan maken omdat mijn lichaam niet genoeg energie heeft en pijnlijk is. Dat ik altijd weer moet afwegen wat ik wel of niet doe en hierdoor een stuk spontaniteit ben kwijt geraakt.

Nee hoor ik heb geen reden tot klagen, ik leef op een roze wolk en ik heb een roze lint aan mij antenne van mn auto hangen en ik kan iedereen glimlachend vertellen dat borstkanker allemaal wel meevalt, want kijk mij: Ik heb toch geen reden tot klagen? Hoe oppervlakkig wordt er met deze dodelijke ziekte omgesprongen. We hijssen ons allemaal in een gala jurk met een enorme decolleté  en vertellen hoe de ziekte ons leven verrijkt heeft, je zou het bijna ook willen krijgen!

Iedere dag zijn er lotgenoten waarbij de kanker hen heeft in gehaald, lotgenoten die het niet gaan redden. Is dat een reden voor een roze feestje? NEE. We hebben geld nodig voor genezing. ROT op met die feestjes. Besteed die miljoenen aan een onderzoek. Geef geen geld meer uit aan preventie en aan geestelijke ondersteuning want dat is er allemaal al.

Genezing daar wachten we op.

@brstknkractie: http://tinyurl.com/dytbklq

Geef een reactie