5. Levenslang…

Het is augustus 2007 en ik sta onder de douche en ik voel een knobbel in mijn rechterborst.
Toch? Of niet? Nee, ja toch… Ik heb altijd gevoelige borsten gehad, maar deze knobbel hoort er niet.
Ik maak direct een afspraak bij de huisarts. De huisarts stelt me gerust, maar stuurt me wel direct door naar het ziekenhuis. Ik kan er de volgende dag op vrijdag al terecht.

Eigenlijk maak ik me geen zorgen… mij overkomt het niet.
Tuurlijk, 1 op de 10 vrouwen (destijds) kreeg borstkanker, En had ik niet het jaar ervoor een vriendin verloren aan die rotziekte die bij haar 8 jaar na de diagnose verwoestend terugkwam?
Maar nee, het zijn altijd anderen die dit overkomt, ik ben immers nooit ziek?

Ik vond het dan ook niet nodig om iemand bij me te hebben. En terecht, want volgens de radioloog had ik 2 cystes, niets aan de hand. “Kom over een maand of 3 nog maar eens terug om alles uit te sluiten.”.
De huisarts heeft nog gevraagd om een punctie maar die was niet nodig.
Nou ik vond het best, wie laat zich nu met zo’n naald prikken als het niet nodig is?

In december maar eens gebeld voor een vervolgafspraak, ik kon pas in januari terecht. Prima!

Terwijl ik op de tafel lag voor de echo was ik in mijn hoofd al een boodschappenlijstje aan het maken voor op de terugweg. Toen merkte ik dat de radioloog schrok. Hij vroeg “mevrouw bent u hier alleen?”

Daar kwam de borstkankermallemolen met donderend geweld op me af…
Direct een punctie in borst en oksel en langs de chirurg.
Na een week hoorde ik wat ik al wist: borstkanker.
Operatie borstsparend en okseltoilet,6 x chemo en 35 bestralingen en 5 jaar hormoontherapie volgden.

En ik vocht! Ik heb er nooit aan gedacht om het koppie erbij te laten hangen.
Ik hield van het leven, van de zon, de maan, de geuren, de kleuren en geluiden van de natuur.
Van al die fijne mensen om me heen en er viel nog zoveel te doen.
Veel te jong was ik met mijn 48 jaar toch? Dat kan toch niet? Die rotkanker zou mij er niet onder krijgen.

Inmiddels ben ik 4 jaar na de diagnose en werk weer volledig. Ik heb zelfs promotie gemaakt en probeer borstkanker een minder prominente plaats in mijn leven te laten innemen. Maar,oh, wat is dat moeilijk!
Ik heb financiële problemen gekregen in het 2e jaar ziekte, want ik ben alleenstaand en dus kostwinner.
Vrienden en collega’s begrijpen me niet en maken de meest pijnlijke opmerkingen.
Ik heb iedere dag, iedere minuut pijn, heb oedeem in arm en rechterflank, littekens die verkleven onderhuids, kleding die nooit meer goed zit, ben 25 kilo aangekomen, heb last van vermoeidheid, opvliegers, wisselende stemmingen, slecht slapen en bij iedere klacht die me bij de huisarts doet terechtkomen, moeten eerst uitzaaiingen worden uitgesloten.

Momenteel vraag ik me af hoe lang ik dit nog aan kan. En of het het allemaal wel waard is.
Ik heb levenslang, maar hoe lang is dat?

En dan is het straks weer oktober!
Joehoeeeee! We gaan weer een roze feestje vieren.
We kopen roze armbandjes, stofzuigers, emmers en er is een galafeest of, nee een roze verlicht gebouw, bekende Nederlanders in gala voor… Ja, voor wie eigenlijk?

Niet voor mij. Ik voel me er niet bij thuis. Borstkanker is voor mij niet glamourous.
Het is voor mij een ernstige, vaak dodelijke ziekte. Een ziekte die mij en anderen veel ellende heeft gebracht.
Kinderen die moeders moeten missen Zo veel vrouwen die het niet overleven.

Aandacht voor deze verwoestende ziekte?
Ja! Volmondig ja! Maar dan om een reëel beeld te schetsen en uiteindelijk een genezing te vinden voor borstkanker en nergens anders voor!
Laat 2013 het jaar zijn dat de boeken ingaat als het jaar dat er een remedie gevonden wordt tegen (borst-)kanker

@brstknkractie: http://tinyurl.com/8kvh2bx

Geef een reactie