6. Lief kind van mij

2,5 jaar was je, toen ik de diagnose borstkanker kreeg. Een prachtig ondernemend meisje, de trots van papa en mama. Diagnose borstkanker. Een enorme tumor groeide in mijn borst en ik wist dat de kans heel reëel was dit ik het niet zou overleven. Eén gedachte overheerste: “Als ik maar niet dood ga…”

Voortvarend onderging ik alle behandelingen. Jij was klein en was je niet bewust wat voor risico er boven mijn hoofd hing. Dat ik mijn haar verloor, vond je heel gewoon. Dat de dokter mijn borst eraf haalde en er nu een snee zat ook. Mensen zeiden: “Je bent zeker bang dat je je dochter niet op ziet groeien” maar… dat was het niet. Het ging niet om mij. Ik was bang dat jij zonder mij moest opgroeien.

Stijf van de adrenaline hield ik het vol, de behandelingen en het leven daarna. Ik moest en ik zou, voor papa en al helemaal voor jou. Ik voelde de dood in mijn nek hijgen. Drie jaar later was ik niet dood.

Op een dag haalde ik je op na school en liepen we samen hand in hand naar huis. 5 jaar was je inmiddels en op school leerde je veel nieuwe woorden. Zo hadden we een gesprekje over Mijlpalen. Je vroeg me wat voor mij een mijlpaal was. Ik vertelde dat mijn mijlpaal was dat het 3 jaar na de diagnose borstkanker was en dat ik blij was dat ik nog leefde.

Je keek me aan en zei: “Als je dood was geweest, dan had jij hier nu niet met mij gelopen. Dan was ik helemaal alleen geweest.”

De tranen sprongen in mijn ogen en ik zei: “Nee, schatje, je had hier nooit alleen gelopen. Als ik er niet meer was geweest, was papa bij je geweest, of oma, tante Hilde of tante Carla, maar je was zeker niet alleen geweest.” Jij zei: “Mama, ik ben blij dat je niet dood bent” waarop ik alleen maar kon glimlachen en zo liepen we zwijgend verder naar huis.

Ik neem alle ongemakken van mijn gehavende lijf voor lief en dat gaat de ene dag gemakkelijker dan de andere, maar ik dank God op mijn blote knieën dat ik nog steeds leef en dat ik er elke dag voor jou kan zijn, mijn prachtige dochter….

(en in stilte denk ik aan al die vrouwen, die ik gekend heb, die minder mazzel hadden dan ik en van wie het gemis elke dag gevoeld wordt door hun kinderen, partners, familie en vrienden)

@brstknkractie: http://tinyurl.com/cezussn

Geef een reactie