7. Mijn lieve kindjes

Er was eens een dag dat alles anders was…

14 maart 2012 was namelijk de dag dat mijn hele leven een andere wending kreeg. Op die dag kreeg ik de diagnose borstkanker en dat terwijl ik zwanger was van jou C.  Hoe mooi mijn laatste zwangerschap zou moeten verlopen, hoe abrupt kwam daar een einde aan en genieten kwam niet meer voor in mijn woordenboek. Het was nu puur overleven .

De woorden van de chirurg zitten nog in mijn hoofd: “mevrouw E.  het is een kwaad aardige tumor en wat hij nog meer zei op dat moment weet ik niet. Ik heb  drie dingen gehoord en dat waren kwaadaardig, chemo en uitzaaiingen. Daar zat ik dan ruim 30 weken zwanger en mijn wereld voelde ik onder mijn voeten weg trekken. De angst jullie niet meer te kunnen zien opgroeien. De angst jullie niet meer te kunnen troosten als er wat is en jullie vader niet meer een dikke knuffel kunnen geven zat en zit zo diep dat het met geen pen te beschrijven is. Dat moet je hebben meegemaakt, wil je dat kunnen begrijpen.

Mijn lieve kindjes. Ik had zo graag die oude mama willen zijn die niet ziek is en die niet elke zoveel weken naar het ziekenhuis moet voor haar chemo shot. De mama die al haar haar nog heeft, en die mama met wie iedereen altijd wel een praatje maakte. Een mama die niet om elke scheet in tranen uit barst omdat de angst voor de toekomst zo sterk aanwezig is dat ik er niet voor kan wegrennen en die mij dagelijks  achtervolgt.

Ik heb eigenlijk maar 1 wens voor de toekomst. Ik hoef geen groot huis, nieuwe auto of andere materiële dingen te  hebben. Mijn wens is toch wel dat ik jullie alle 4 mag zien opgroeien tot mooie volwassen mensen met hun hart op de juiste plaats. En dat als jullie oud en grijs zijn tegen elkaar zeggen “die mama van ons heeft het toch mooi gedaan”.

@brstknkractie: http://tinyurl.com/cvrurl5

Geef een reactie