8. Onbestemd gevoel

Een onbestemd gevoel bekruipt mij. Er is iets niet goed. Ach nee, dat zal mij niet overkomen. Heb al teveel meegemaakt. Drie huisgenoten met een zeer zeldzame ziekte. Zoals de professor omschreef: lopende tijdbommen. Leven bij de dag: jaar in, jaar uit en ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Elke drie weken een bloedtransfusie van ’s morgens tot in het begin van de avond. Nee, dat kan niet. Niet nadat er al zoveel leed en ziekte is geweest.

Mijn vader die veel te vroeg overleed, aangereden door een niet oplettende chauffeur. Mijn broer die veel te vroeg overleed, aangereden door iemand die notabene  zelfmoord wilde plegen en zelf bleef leven. Een tante zegger die bij een busongeluk in coma is geraakt en maandenlang heeft moeten revalideren. Een zus en zwager die op jonge leeftijd kanker hebben gehad en door een diep dal moesten. Nee, dat kan niet ik verbeeld het me…

Mijn lieve schoonzus is net na een jaar strijd overleden aan kanker. Toch geeft mijn lichaam aan, ga naar de dokter.  En voor ik het weet beland ik, de spil waar thuis alles om draait, ook in de patiëntrol. De omgeving fleurt mij op, zo’n positieve optimistische en krachtige vrouw dat gaat je lukken en nee, dit kan er niet ook nog bij voor jullie. Operatie tumor, bestralingen, chemo’s en aansluitend operatie om de eierstokken te verwijderen volgt.

Ik voel me vernederd, verdrietig, een deelnemer aan Russisch roulette. In de spiegel herken ik mezelf niet, en al de restklachten (zere vingertoppen, slecht groeiend haar, borstoedeem, spier- en peesklachten, slikklachten, migraine, duizelig, slechter zien, opvliegers, slecht slapen, blaasklachten, concentratiestoornissen en vermoeidheid) die me parten spelen, gaat dit over?

Hoeveel kan een mens dragen? Hoezo roze lintje?

@brstknkractie: http://tinyurl.com/d78tfxh