9. Positief denken kon je niet redden…

Lieve E.,

In jouw omgeving weten mensen het nog goed, het moment waarop je in 2008 de diagnose borstkanker kreeg en herinneren zich die enorme schok. Ik ken je niet van vóór de diagnose. Ik ken je dóór de diagnose. We ontmoetten elkaar via een internetsite voor jonge vrouwen met borstkanker. Door jouw blogs en berichtjes leerden we je een beetje kennen. Realistisch, praktisch en in staat om overal een feestje van te maken. Je hield niet van uitspraken als: “Je moet positief blijven, want dan overwin je de kanker wel.” Je wás positief en verder wist je dat je er niks over te zeggen had. Je accepteerde dat ongewisse en maakte ondertussen plannen om zoveel mogelijk te kunnen genieten. Je slogan was niet voor niks: Leven is wat je overkomt terwijl je druk bent met het maken van andere plannen. Plannen maakte je en hoe. Zoveel mogelijk leuke dingen doen met R., je grote liefde. Een schildercursus volgen. Je werk weer oppakken. Aan je conditie werken (met de Vlaamse Evy op de MP3 speler, die je aanmoedigde vooral door te gaan met hardlopen). Werken in de tuin, genieten van de bloemen en planten en eeuwig in strijd met hardnekkige naaktslakken.

Je besloot voor een borstreconstructie naar de befaamde professor X in België te gaan, door jou ook wel de Borstengoeroe genoemd. Elk ziekenhuisbezoek werd gecombineerd met nachtjes in een gezellig Bed & Breakfast, bezoekjes aan Brussel en natuurlijk…. lekker eten. Jouw voorbeeld deed volgen, want er ontstond een hele schare fans van deze professor en vorige zomer vond je dat dat een X’s Hoela’s Hapjes Party verdiende, waarbij wij bij jou in de tuin genoten van een heerlijke lunch.

In november 2010 kreeg je last van een pijnlijke plek, die toegeschreven werd aan de borstreconstructie. Maanden later bleek er een andere verklaring te zijn. De pijnlijke plek was een uitzaaiing en daarmee kwam ook het bericht dat je niet meer beter zou worden. Je kwam…… je zag …… en besloot dat dát, ondank het verdriet, geen reden kon zijn om niet te genieten. Dus gingen jij en R. toch naar Maastricht, waar je genoot en een mooie, rode tas kocht. Als praktisch ingesteld persoon twijfelde je daar wel even over, want “Waarom zou je iets duurs kopen als je misschien wel over korte tijd onder de zoden ligt?” Gelukkig deed je het wel, gewoon omdat je vond dat je het verdiende.

Ook de laatste maanden beschreef je in je berichtjes. Soms schreef je zo onderkoeld dat iedere lezer wel kon bedenken dat je het echt zwaar had, maar…. je wás geen klager. En als het even kon, schreef je over je weekendje weg naar Eindhoven, je reisjes naar Lissabon en Zwitserland. Je schreef over jullie nieuwe kat, jullie fun auto, door jou ookwel Handtas op wielen genoemd. Je schreef over koekjes bakken, lunchen met je vader in een strandtent midden in de polder, over BBQ, aardbeien met slagroom, pannenkoeken, kaasfondue, want je was een echte lekkerbek.

Merkwaardig genoeg was je, bij één van je laatste ziekenhuisopnames op de lijst voor bijvoeding terecht gekomen. Dat had voordelen, want zo zou je drie keer per dag een tussendoortje krijgen. De praktijk viel echter nogal tegen, want het betrof een vies olie-achtig drankje met bananensmaak. Dat was eens maar nooit weer. Praktisch bleef je ook, want je besloot je pas op te geven voor een nieuwe Schildercursus, nadat je in de voorwaarden had gelezen dat bij overlijden het cursusgeld teruggestort zou worden. Een realist was je, in alles, zo ook in de manier waarop je dit afscheid regelde. Eten ging de laatste dagen helaas niet meer zo goed, maar gelukkig wist R. je nog te verwennen met griekse yoghurt met honing.
In je laatste berichtje nam je afscheid en bedankte je iedereen. Je noemde nog even dat positief denken je niet had kunnen redden. Je hoopte dat iedereen gezond zou blijven en een positief en gelukkig leven zou leiden. Want dat was volgens jou het belangrijkste: Hoe kort of lang je leven ook is, om er iets positiefs van te maken! Dat je het beste uit elke dag haalt, hoe klein ook, en dat je vóór het slapengaan even terugdenkt aan de goede dingen die je hebt meegemaakt. Jou is dat gelukt. Toen je geen dagen meer aan je leven toe kon voegen, voegde je leven toe aan je dagen. Met recht verdien je het predikaat Levenskunstenaar en R. met jou.

Hoewel ik beter weet, wacht ik nog steeds op een update van jou, maar de stilte is oorverdovend. Je plaatje is vaag geworden, maar de herinneringen aan jou, aan alles wat je ons bracht, aan je realisme, optimisme en humor is helder en overgetelijk. Lieve E., ik wil je bedanken, voor alles
Je ‘kankervriendin’

@brstknkractie: http://tinyurl.com/c9xkdr8

Geef een reactie