10. Regelmatig denk ik aan je…

Lieve F,

Hoe lang is het nu geleden dat je overleed? Vijf jaar, zes jaar? De laatste tijd denk ik regelmatig aan je.
Je was mijn collega, je zat tegenover me. 42 was je toen je borstkanker kreeg, we waren allemaal geschokt. Maar ja, je was ook wel een tobberig persoon soms, en stress is natuurlijk niet bevorderlijk voor je gezondheid. Ook had je geen kinderen en sporten deed je nooit. Toch allemaal elementen die te maken zouden kunnen hebben met het ontstaan van jouw borstkanker.
Als single had je steun aan je vrienden en je ging de behandelingen strijdbaar in. Een borstsparende operatie, bestralingen, chemo. Wat was je ziek. Toen na een jaar je salaris terug dreigde te vallen was onze werkgever gelukkig coulant, want als single kon je geen 30% van je inkomen missen. Je at volgens het Moerman-dieet, in de hoop je lichaam te versterken en de kanker uit te bannen.

Herceptin was geloof ik toen nog redelijk nieuw, en ook die behandelingen onderging je. Na bijna 2 jaar kwam je weer werken, met je haar in de krul en je sprankelende aanwezigheid als verfrissend element terug in het team. Telkens weer zag je enorm op tegen de controles, waarbij ik dacht “Laat toch los, je bent behandeld, je bent genezen”. Dat angstige van je, ik begreep dat niet.

Toen je vijf jaar na je diagnose was, kwam je met gebak en je nodigde allerlei mensen vanuit de organisatie uit: vijf jaar, een mijlpaal! We waren blij voor je, maar ergens begreep ik dat verhaal van de 5 jaar ook niet echt, want je was toch al jaren weer gezond? Enige hypochonrische inslag leek je niet vreemd.

Heel kort na het feestje met de gebakjes ging je op vakantie, en daar ging het mis. Je kreeg uitvalsverschijnselen en eenmaal terug in Nederland bleek je uitzaaiingen in de hersenen te hebben: niets meer aan te doen.
Ondanks dat je vrienden zich intens met je bemoeiden en voor je zorgden, kon je niet meer thuis blijven. Je belandde in een verzorgingstehuis tussen demente bejaarden.
Collega’s zochten je op, ik liet het afweten, ik kon het niet aan, de aftakeling, de naderende dood. Je stierf op een dag in juni, en toen jouw begrafenis plaatsvond, zat ik in een warm land aan het strand.

Ja, F, de laatste tijd denk ik regelmatig aan je. Nu ik zelf geconfronteerd word met borstkanker en de behandelingen, de verminkingen en de (doods)angsten die daarbij horen begin ik te begrijpen wat jij doorgemaakt hebt, toen.
Ook ik loop tegen onbegrip en onwil op, maar ik realiseer me dat ook ik zo was. Want jee, borstkanker is toch goed te behandelen, daar ga je toch niet dood aan? En ja, eigenlijk heb je het ook wel enigszins aan jezelf te danken, stresskip, en gerookt heb je ook, en je doet het al jaren met een getrouwde man…
Ja, zo’n kaal hoofd, dat is wel waardeloos, maar kom op, dat gaat over! Ellen ten Damme en Sylvie van der Vaart leven toch ook nog?

Ja, F, ik zie nu dat ik je tekort gedaan heb. Op het bureau van T, onze manager, staat nog steeds het aapje dat je op je computer had staan. We zijn je niet vergeten, F. En de laatste tijd denk ik regelmatig aan je…

@brstknkractie: http://tinyurl.com/8zyo6gg

Geef een reactie