12. Vriendin, begrijp mij alsjeblieft!

Lieve Vriendin M,

Sinds de zwangerschap van jouw oudste kind en mijn jongste kind, dik 22 jaar geleden, kennen wij elkaar. We werden vriendinnen. We hebben veel meegemaakt samen, leuke dingen, minder leuke dingen. Je hebt altijd voor me klaargestaan, en toen ik bijna 10 jaar geleden besloot te gaan scheiden stond je achter mij als geen ander en kon ik dag en nacht komen uithuilen, wijntjes drinken, lachen, praten.

Vorig jaar april kreeg ik te horen dat er bij het bevolkingsonderzoek een hele foute uitslag was. Je ging met me mee de foto halen en zei, toen ik je bedankte daarvoor: “Het is okee, ik ben blij dat jij het hebt en niet ik”. Die woorden denderen nu nog door mijn hoofd.

En toen kwamen de behandelingen, die ik niet wilde. Want welke vrouw wil nu een (deel van) haar borst missen, kaal worden, maandenlang ziek thuis zitten? Ik ben single, ik heb geen partner, ik was bang en alleen, ondanks jouw aanwezigheid, ondanks al die andere vriendinnen. “Je dóet het maar gewoon” zei je streng, terwijl ik me nog afvroeg voor wie, waarom. Toen ik sprak over mijn angsten, mijn slapeloze nachten, mijn eenzaamheid zei je: “Je hebt het er maar mee te doen, zo ís het nu eenmaal”. Ik hield je op afstand, want ik kon dit blijkbaar niet met je delen op de manier die ik nodig had. Als jij een probleem had en we spraken daarover zei je steevast: “Ja, wel kut natuurlijk, maar ik heb gelukkig geen kanker, dat is veel erger”.

Toen de behandelingen over waren en de terugkeer naar mijn werk (te) snel moest, vond je dat ik teveel piekerde. Dat kostte me volgens jouw mijn energie. Elk pijntje dat “vroeger” gewoon “een pijntje” was voor me, wordt nu na een paar weken “misschien een uitzaaiing”. Dan vind je dat ik hypochondrisch ben. Als ik zeg dat ik vrouwen genoeg ken met “goede vooruitzichten” die nu toch echt geconfronteerd worden met uitzaaiingen en dus een naderend levenseinde, als ik je probeer uit te leggen dat uitzaaiingen in mijn geval een hele korte levensduur zouden betekenen, wuif je dat weg. Toen we laatst een discussie hadden over mijn angsten en ik ze wilde delen met je, beet je me toe: “Jaja, ík snap het niet want ík heb geen kanker! Maar ík kan morgen ook onder een auto komen…” Ja, dát heb ik er óók nog eens bij.

Ik wil mijn verminkte borst laten opknappen, jij vindt dat onzin. Voor wie wil ik dat? Voor mijzelf, M, voor mijzelf. “Jij was altijd al “op je borsten”” verwijt je me. Wat is dat, “op je borsten” zijn? Waarom zeg je niet gewoon: “Lieverd, ík zie er niks van, maar als jij dat graag wilt doe je dat toch?”

Lieve M. Ik weet dat je het goed bedoelt. Maar het zou fijn zijn als je luisterde naar me. Als je je bewust zou zijn van wat borstkanker écht inhoudt. De roze sleutelhanger van Pink Ribbon die je me geeft, lief, maar l u i s t e r alsjeblieft naar mij en neem mijn angsten serieus, want ze zijn reëel. Die rugpijn die ik al 5 maanden heb, de pijn in mijn heup die ik sinds 2 dagen heb, de hoofdpijn die ik tegenwoordig zo vaak heb. Het zouden zomaar tekenen kunnen zijn van voortwoekerende kanker. Dat is geen “paniek schoppen”, dat is niet onrealistisch. Dat zijn MIJN angsten, en daarmee leven is niet makkelijk. Je bent mijn vriendin, respecteer mijn angsten, respecteer mijn leven, respecteer mijn wensen,

je vriendin

@brstknkractie: http://tinyurl.com/c5lvgjh

Één reactie op 12. Vriendin, begrijp mij alsjeblieft!

  1. Claudia schreef:

    Zo herkenbaar. Zeker als je wat jonger bent, ben ik ook vaak in je vriendenkring en familie de eerste. Dan weten mensen totaal niet hoe te reageren en krijg je inderdaad de meest kwetsende opmerkingen te verwerken.

Geef een reactie