Gericht onderzoek

Er gaat heel veel geld om in de borstkankerzorg. In de zorg zélf, in bevolkingsonderzoek, in wetenschappelijke onderzoeken. Veel van die middelen worden opgebracht door donaties voor de strijd tegen kanker. De Alp D’Huez wordt door duizenden bedwongen, er wordt geld opgehaald voor het KWF en in de borstkankermaand wordt veel geld opgehaald door Pink Ribbon. Veel onderzoeken die worden gefinancierd hebben erg weinig te maken met de strijd tegen (borst)kanker. Verbetering van kwaliteit van zorg is ook belangrijk, maar er gaat relatief weinig geld naar zinnig onderzoek dat een wezenlijke rol speelt in ‘de strijd tegen borstkanker’.

Onderzoekers hebben ook belangen, want onderzoek is óók hun broodwinning. Daar moet je je van bewust zijn. Of een onderzoek ‘nice to know’ is of ‘need to know’ en of het consequenties heeft voor de praktijk, daar moet naar gekeken worden. Natuurlijk kan er ook niets uit een onderzoek komen, maar soms weet je bij aanvang al dat een studie niets aan de praktijk gaat veranderen. Dat is zonde. Borstkanker blijkt niet één ziekte te zijn, maar misschien wel honderden of duizenden ziektes. Om onderzoek te doen, moeten onderzoekers groepen vormen. Nederland is daar eigenlijk te klein voor. Aansluiten bij grote Europese studies is waarschijnlijk slimmer. Wat zorgelijk is, is dat als de groep patiënten uiteindelijk toch te beperkt is om conclusies te trekken, dat kapitaalvernietiging is.

BORSTKANKERactie wil dat er doelmatig met geld om gegaan wordt en dat organisaties verantwoording afleggen aan de donateurs. Kunnen ze elke euro die donateurs geschonken hebben verantwoorden?

@brstknkractie: http://tinyurl.com/9ntq4ux